تبليغات

     لينکهاي جذاب از سراسر وب

       مهمترين رويدادهاي ايران و جهان در طول تاريخ در اين روز 2 اردیبهشت    تـاريـخ :87/02/02

نويسنده : آویژه ، موضوع : تقویم تاریخ ، لينك مطلب

نظرات:()

       مهمترين رويدادهاي ايران و جهان در طول تاريخ در اين روز 1 اردیبهشت    تـاريـخ :87/02/01

نويسنده : آویژه ، موضوع : تقویم تاریخ ، لينك مطلب

نظرات:()

       مهمترين رويدادهاي ايران و جهان در طول تاريخ در اين روز 30 فروردین    تـاريـخ :87/01/30

نويسنده : آویژه ، موضوع : تقویم تاریخ ، لينك مطلب

نظرات:()

       پنجم اسفند(24 فوريه) روز زن و روز زمين     تـاريـخ :86/12/06

از هزاران سال پيش پنجم اسفند(24 فوريه) هرسال در ايران زمين« روز زمين » بوده و مراسمي بر گزار مي شده است. ايرانيان همه تلاش خود را بكار مي بردند تا زمين (محيط زيست) آلوده نشود . از آنجا كه زمين مادر و زاينده محصولات و توليدات و هستي بخش است و زنان نيز داراي همين خصلتها ي خوب هستند بعدا روز زمين به« روز زن و زمين» تبديل شد و در حقيقت روز فداكاريها قرار گرفت.
     پارسيان پنجم اسفند را « سپندارمذ » مي نامند . از زمان پايان كار ساسانيان ، بر گزاري مراسم اين روز هم مانند ساير اعياد ملي ايرانيان كمرنگ شد ، ولي پارسيان مهاجر و زرتشتيان و ايرانيان نقاط دور دست به آن وفادار مانده بودند كه به تدريج دوباره دارد رونق مي گيرد و مي رود تا بار ديگر جنبه ملي و همگاني به خود گيرد.
    « زن ايراني » همواره در طول تاريخ نمونه نجابت ، وفاداري ، شرافت ، اخلاق ، فداكاري ، گذشت و مهرباني بوده است و اين خصلت را همچنان حفظ كرده است . در تاريخ ملل ديگر به موارد متعدد از بي وفايي همسران دولتمردان و سياستمداران معروف اشاره شده است كه تاريخ با شكوه ايران عاري از اين ناپاكيهاست كه افتخاري بزرگ و نشانه تمدن ايراني است
 

نويسنده : آویژه ، موضوع : تقویم تاریخ ، لينك مطلب

نظرات:()

       7 آبان، روز كورش بزرگ پايه گذارتمدن ايران    تـاريـخ :86/08/08

  7 آبان، روز كورش بزرگ پايه گذارتمدن ايران

نويسنده : آویژه ، موضوع : تقویم تاریخ ، لينك مطلب

نظرات:()

       آخرين پيروزي     تـاريـخ :86/07/15

آخرين پيروزي مهم ارتش ايران در زمان انوشيروان دادگر و نگاهي کوتاه به اصلاحات داخلي او

بقاياي تالاري كه خسرو انوشيروان در آن خواستها و درد دلهاي مردم و ازجمله عوام الناس را مي شنيد و به همين دليل، شعراء پارسي سرا در اشعار خود اين تالار را «بارگه داد» خوانده اند پنجم اكتبر در سال 579 ميلادي، ارتش ايران مركب از 40 هزار سوار و يكصد هزار پياده، سوريه را از دست روميها خارج كرد و نزديك به 20 هزار رومي را به اسارت گرفت.     ژوستين دوم امپراتور روم كه دو بار از خسرو انوشيروان شكست نظامي خورده بود و از فرط اندوه خود را بازنشسته و خانه نشين كرده بود پيش از كناره گيري، ژنرال تيبريوس را جانشين خود ساخته بود تا بتواند از عهده ارتش ايران برآيد كه تيبريوس هم در جنگ اكتبر 579 شكست خورد، ولي ديگر ژوستين دوم زنده نبود تا خبر اين شكست را بشنود. او پنجم اكتبر سال 578 (درست يك سال پيش از شكست تيبريوس) در انزوا و در 58 سالگي در گذشته بود.      پس از پيروزي اكتبر 579 ميلادي، طولي نكشيد كه انوشيروان ساساني، شاه وقت ايران، پس از 48 سال سلطنت درگذشت. وي نقشه اخراج روميها از سوريه را شخصا طرح كرده بود. در دوران حكومت انوشيروان دادگر مرزهاي ايران تقريبا به حدود مرزهاي ايران در دوران هخامنشيان رسيده بود. وي هونها را از منطقه تاجيكستان و شمالشرقي افغانستان امروز اخراج كرد، حكومت روم شرقي را خراجگزار ايران ساخت، امتيازهاي طبقاتي را كاهش داد، نظام قضايي را اصلاح و كدخدايان و دهداران را انتخابي و بيگاري ارباب از رعيت را لغو كرد. به دستور او مدارس فراوان تاسيس شد. وي تاليف و ترجمه كتاب از هندي و يوناني را تشويق كرد و براي اين منظور يک سازمان دولتي ويژه به وجود آورد که ترجمه کليله و دمنه از هندي يکي از کارهاي اين سازمان بوده است. خسرو انوشيروان عمارات تازه در كاخ تيسفون [طاق كسري] ساخت و در شهرها دفاتر ويژه داير كرد كه درد دل مردم را به وي اطلاع دهند. خود او هر چند روز يک بار ديدار عمومي ( اصطلاحا : بار عام ) داشت و در اين ديدار شخصا شکايات مردم را دريافت و به درد دلها و خواستهايشان توجه مي کرد. گهگاه که مردم براي اعلام شکايات و درخوستهاي خود در برابر کاخ تيسفون اجتماع مي کردند، شخصا در بالکن کاخ حضور مي يافت و اظهارات آنان را مي شنيد. مورخان قرون وسطا -قرنها پس از وي- با بررسي کارهاي خسرو انوشيروان، بر نام او صفت «دادگر» را اضافه کردند و در دهه دوم قردن چهاردهم هجري خورشيدي که زرتشتيان هند چند مدرسه در تهران ساختند و به آموزش و پرورش ايران هديه کردند، نام بزرگترين آنها را که در خيابان انقلاب قرار دارد «انوشيروان دادگر» گذاردند که دهها سال بهترين دبيرستان دختران پايتخت بود. در زمينه نظامي، به نوشته مورخان روم شرقي، خسرو انوشيروان بازگشت و فرار سرباز ايراني در جنگهاي دفاعي (نه تعرضي) را اکيدا ممنوع و براي آن مجازات سخت در نظر گرفته بود و چنين سربازي پيش از مجازات، از موهبت ايراني بودن خلع مي شد، زيرا سرباز ايراني نبايد در جنگهاي دفاعي به دشمني که چشم طمع به وطن او داشت، پشت مي کرد. به نوشته اين مورخان، سربازان ايراني هر روز دو بار در جمع خود ( به اصطلاح امروز صبحگاه و شامگاه ) با صداي بلند مي گفتند: ايستادگي براي حفط ميهن و هم ميهنان يا مرگ.

نويسنده : آویژه ، موضوع : تقویم تاریخ ، لينك مطلب

نظرات:()

       تاریخی    تـاريـخ :86/07/03

کشف‌ ميوه‌‌هاي‌ سه‌هزار ساله‌ در مقبره‌ يکي‌ از فراعنه‌ مصر

نويسنده : آویژه ، موضوع : تقویم تاریخ ، لينك مطلب

نظرات:()

       تقویم تاریخ    تـاريـخ :86/06/30

30 شهريور ماه هجري خورشيدي

نويسنده : آویژه ، موضوع : تقویم تاریخ ، لينك مطلب

نظرات:()

       روزي که اميرکبير گريه کرد     تـاريـخ :86/06/25

روزي که اميرکبير گريه کرد

در سال 1264 قمري، نخستين برنامه‌ي دولت ايران براي واكسن زدن به فرمان اميركبير آغاز شد. در آن برنامه، كودكان و نوجواناني ايراني را آبله‌كوبي مي‌كردند. اما چند روز پس از آغاز آبله‌كوبي به امير كبير خبردادند كه مردم از روي ناآگاهي نمي‌خواهند واكسن بزنند. به‌ويژه كه چند تن از فالگيرها و دعانويس‌ها در شهر شايعه كرده بودند كه واكسن زدن باعث راه ‌يافتن جن به خون انسان مي‌شود هنگامي كه خبر رسيد پنج نفر به علت ابتلا به بيماري آبله جان باخته‌اند، امير بي‌درنگ فرمان داد هر كسي كه حاضر نشود آبله بكوبد بايد پنج تومان به صندوق دولت جريمه بپردازد. او تصور مي كرد كه با اين فرمان همه مردم آبله مي‌كوبند. اما نفوذ سخن دعانويس‌ها و ناداني مردم بيش از آن بود كه فرمان امير را بپذيرند. شماري كه پول كافي داشتند، پنج تومان را پرداختند و از آبله‌كوبي سرباز زدند. شماري ديگر هنگام مراجعه مأموران در آب انبارها پنهان مي‌شدند يا از شهر بيرون مي‌رفتند روز بيست و هشتم ماه ربيع الاول به امير اطلاع دادند كه در همه‌ي شهر تهران و روستاهاي پيرامون آن فقط سي‌صد و سي نفر آبله كوبيده‌اند. در همان روز، پاره دوزي را كه فرزندش از بيماري آبله مرده بود، به نزد او آوردند. امير به جسد كودك نگريست و آنگاه گفت: ما كه براي نجات بچه‌هايتان آبله‌كوب فرستاديم. پيرمرد با اندوه فراوان گفت: حضرت امير، به من گفته بودند كه اگر بچه را آبله بكوبيم جن زده مي‌شود. امير فرياد كشيد: واي از جهل و ناداني، حال، گذشته از اينكه فرزندت را از دست داده‌اي بايد پنج تومان هم جريمه بدهي. پيرمرد با التماس گفت: باور كنيد كه هيچ ندارم. اميركبير دست در جيب خود كرد و پنج تومان به او داد و سپس گفت: حكم برنمي‌گردد، اين پنج تومان را به صندوق دولت بپرداز چند دقيقه ديگر، بقالي را آوردند كه فرزند او نيز از آبله مرده بود. اين بار اميركبير ديگر نتوانست تحمل كند. روي صندلي نشست و با حالي زار شروع به گريستن كرد. در آن هنگام ميرزا آقاخان وارد شد. او در كمتر زماني اميركبير را در حال گريستن ديده بود. علت را پرسيد و ملازمان امير گفتند كه دو كودك شيرخوار پاره دوز و بقالي از بيماري آبله مرده‌اند. ميرزا آقاخان با شگفتي گفت: عجب، من تصور مي‌كردم كه ميرزا احمدخان، پسر امير، مرده است كه او اين چنين هاي‌هاي مي‌گريد. سپس، به امير نزديك شد و گفت: گريستن، آن هم به اين گونه، براي دو بچه‌ي شيرخوار بقال و چقال در شأن شما نيست. امير سر برداشت و با خشم به او نگريست، آنچنان كه ميرزا آقاخان از ترس بر خود لرزيد. امير اشك‌هايش را پاك كرد و گفت: خاموش باش. تا زماني كه ما سرپرستي اين ملت را بر عهده داريم، مسئول مرگشان ما هستيم. ميرزا آقاخان آهسته گفت: ولي اينان خود در اثر جهل آبله نكوبيده‌اند امير با صداي رسا گفت: و مسئول جهلشان نيز ما هستيم. اگر ما در هر روستا و كوچه و خياباني مدرسه بسازيم و كتابخانه ايجاد كنيم، دعانويس‌ها بساطشان را جمع مي‌كنند. تمام ايراني‌ها اولاد حقيقي من هستند و من از اين مي‌گريم كه چرا اين مردم بايد اين قدر جاهل باشند كه در اثر نكوبيدن آبله بميرند

منبع حكيمي، محمود. داستان‌هايي از زندگي اميركبير. دفتر نشر فرهنگ

نويسنده : آویژه ، موضوع : تقویم تاریخ ، لينك مطلب

نظرات:()