(همانطور که میدانید در ایران چنین برخوردهایی وجود ندارد )

Pink for October یک سایت برای حمایت معنوی از بیمارانی است که به سرطان سینه مبتلا هستند. متاسفانه سرطان سینه یکی از اولین دلایل مرگ و میر در بین زنان است.ماه اکتبر ماه حمایت از مبتلایان به بیماری سرطان سینه است.

شما برای جلب توجه مردم به سرطان سینه چه میکنید؟
این سایت از شما میخواهد تا صورتی کردن رنگ سایتتان در ماه اکتبر - بدون توجه به نوع فعالیت سایتتان - و لینک دادن به سایت هایی که در زمینه سرطان سینه فعالیت میکنند توجه عموم را به این بیماری جلب کنید و مردم را وابدارید تا در این زمینه صحبت کنند و از مبتلایان به آن حمایت کنند و باعث جمع آوری هزینه های تحقیقات برای پیدا کردن راههای پیشگیری و درمان سرطان سینه شوید.

این سایت بیش از آنکه هدف خود را به جمع آوری پول برای تحقیقات در این زمینه متمرکز کند، از شما میخواهد که در زمینه اطلاع رسانی درست در مورد این بیماری، فعالیتی هر چند کوچک کنید و در مورد این سرطان بیشتر بیاموزید و آموخته های خود را با دیگران به اشتراک بگذارید.

اکتبر 2006 بیش از 1500 سایت از این حرکت اجتماعی پشتیبانی کردند و هم اکنون نوبت شماست. سایت خود را به رنگ صورتی در آورید و یک پست در مورد سرطان سینه بنویسید. سپس سایت یا وبلاگ خود را در این آدرس ثبت کنید.

مشاهده مطالب علمی بیشتر در مورد سرطان سینه
سایت هایی که تا کنون در این حرکت انسانی شرکت کرده اند
سایت صورتی خود را ثبت کنید
لوگوهای حمایت از بیماران مبتلا به سرطان سینه

نویسنده آرام

آخه نوآوری رو ببین. یه جایخی ساختن، خیلی ساده و شکل آجرهای اسباب بازیهای لگو.اون یکی هم که شبیه استخون های ماهی که تو کارتون ها می دیدیم.
یادش بخیر. بچه که بودم با این آجرک ها
خونه میساختم . آخرش داداشم می اومد با ماشینش از وسطش رد میشد و همشو خراب میکرد . بعدم البته یه دست کتک مفصل از من میخورد. اما خوب خونه من دیگه خراب شده بود … حالا میتونید با این یخدون یاد روزای بچگی رو سر میزشام تازه کنید

سایت من ایرونیم ، نمونه کارهای مسیح زاد است که یک طراح لباس های دست ساز با نشانه های فرهنگ ایرانی است . این لباس ها اکثرا با اشعاری از حافظ منقوش شده اند و خیلی هم زیبا طراحی شدن.
شاید درک این موضوع کمی سخت باشه که با لباسی بریم بیرون که روش فارسی نوشته شده باشه . اما وقتی نگاهی به دور و برمون بندازیم و ببینیم که خیلی ها لباس هایی با نوشت های انگلیسی تن کردن، اونوقت میشه نتیجه گرفت که این موضوع فقط جا نیفتاده و چه بهتر که ما اولین نفراتی باشیم که متفاوت لباس می پوشیم.

نویسنده ارام

برای دیدن ادامه عکس ها روی ادامه ی مطلب کلیک کنید...

گراند هتل(خيابان لاله زار) - سال 1310

اگر تهران امروزي را ۵۳ تکه کنيم، يکي از تکه ها تهران عصر ناصري است که سلطان صاحبقران امر کرد آن را به اقتباس از پاريس هشت ضلعي بسازند و " دارالخلافه " بخوانند.
از اضلاع مورب اين هشت ضلعي که بگذريم، از شمال به خيابان انقلاب، از جنوب به خيابان شوش، از شرق به خيابان هفده شهريور و از غرب به خيابان کارگر محدود مي شد.

تهران از آغاز تا امروز - بخش اول

شهر پنج محله بزرگ به نام هاي دولت، سنگلج، محله بازار (غير از خود بازار)، عودلاجان و چالميدان داشت. که بهترين منبع براي شناختشان آماري مربوط به سال ۱۳۲۰ هجري قمري يعني هفت سال پس از مرگ ناصرالدين شاه و چهار سال پيش از مشروطيت است.

اين آمار در مدت سه سال (۱۳۲۰-۱۳۱۷ هجري قمري) به وسيله فردي به نام اخضر علي شاه جفت و جور شده و جمعيت تهران را حدود ۲۴۴ هزار نفر برآورد کرده است. البته اخضر علي شاه نفوس تهران را نشمرده بلکه تعداد خانه ها را ۲۷۰۵ باب ذکر کرده و پژوهشگران با توافق بر روي عدد ۱۶ نفر در هر خانه که براي خانه هاي بزرگ و پراتاق آن روزگار رقم معقولي به نظر مي رسد، عدد ۲۴۴ هزار را بدست آورده اند.

اکنون با کمک آمار اخضر علي شاه و نوشته هاي ديگر که خوشبختانه کم هم نيستند، مي توانيم حال و روز هر محله را مجسم کنيم. عودلاجان ديگر محله مرفه نشين نبود و طبقه ميانه حال شهري با خلق و خوي مذهبي در آن زندگي مي کردند؛ سفارتخانه هاي خارجي از بازار رفته بودند و سنگلج و چالميدان با همان اهالي دارا و ندار خود بزرگ تر شده بودند.

در اين ميان، بخت و اقبال به محله بزرگ و جديد دولت رو کرده بود. اين محله سرتاسر نوار شمالي شهر از شرق تا غرب را در برمي گرفت و محله دولتيان بود. ارگ سلطنتي، دو مريضخانه و دو مدرسه دولتي از جمله دارالفنون در اين محله جاي داشتند. سفارت انگلستان که سابقا در محله بازار بود، به باغ بزرگي در بالاي محله دولت (همين مکان فعلي در چهار راه استانبول) کوچيده بود. به همين سبب زمين هاي آن حوالي که مي گفتند "عن قريب فرنگي نشين خواهد شد" در بورس يا بهتر بگوييم کورس زمين بازي و گراني افتاده بود.

ميدان شهياد (ميدان آزادي کنوني) در دست ساخت در سال 1345

جمعيت تهران در سال 1320 هجري قمري يعني هفت سال بعد از مرگ ناصرالدين شاه حدود ۲۴۴ هزار نفر برآورد شده است

تهران با همين شکل و شمايل با عصر ناصري خداحافظي کرد، از مشروطه گذشت و به پهلوي رسيد. حالا که پاي تلويزيون مي نشينيم و فيلم هاي علي حاتمي و مقلدانش را مي بينيم يا روايت رمان نويسان از تهران قجري را مي خوانيم، با آن حس نوستالژيک که ديگر جزيي از وجودمان شده، دلمان پر مي کشد براي تهران آن روزگار و مردمانش. اما همه واقعيت آن شهر در باغ ها و کوچه باغ هاي مصفايش، دروازه هاي پوشيده از کاشي اش و آسمان پاک آبي اش خلاصه نمي شد.

روي ديگر اين سکه، کوچه هاي پرپيچ و خمي بود که غبار بر دامن رهگذران مي نشاند و از پاي ديوارهاي کاه گلي، آب مکدر بد بو را روانه آب انبار خانه ها مي کرد. نه نظمي، نه نظافتي، نه امنيتي، نه خيابان فراخي، نه پارکي، نه شب هاي روشني و نه هيچ چيز ديگري که ما امروز داريم و تهران نوستالژي هايمان نداشت؛ همين خيابان سعدي را خيابان لختي مي گفتند چون کمتر کسي بود که در خلوتي روز يا تاريکي شب از آن گذر کند و لختش نکنند.

پيشروي به سوي شميران

رضا شاه (۱۳۲۰– ۱۳۰۴خورشيدي) که آمد، تهران آماده بود تا پوست بيندازد و از قالب خود بيرون بزند. اما اين بار شهر فقط بزرگ تر نشد بلکه جدايي از معماري و شهرسازي بومي ايران و پيوند با خصلت هاي فرنگي را نيز تجربه کرد.

در مدت ۱۶ سال، پايتخت از اين رو به آن رو شد. خندق ناصري را پر کردند و به جايش خيابان هاي شاهرضا (انقلاب)، شهباز (هفده شهريور)، شوش و سي متري (کارگر) را مثل کمربندي دور شهر کشيدند.

برابر قانوني که در سال ۱۳۰۹ براي توسعه خيابان هاي تهران تصويب شد، ۱۲ دروازه دوره دارالخلافگي- که اگر امروز بودند بافت

بانک شاهي(ميدان توپخانه) - سال 1310

 مرکزي شهر را از اين دلمردگي بيرون مي آوردند- خراب شدند و جاي خود را به چند ميدان تازه دادند؛ مانند ميدان شوش در جاي دروازه شاه عبدالعظيم، ميدان حر در محل دروازه باغشاه و ميدان گمرک (رازي) به جاي دروازه گمرک.

در واقع اين خرابي بي قاعده دروازه ها که يک جور قاجارستيزي در پشت آن نهفته بود، شهر را بي در و پيکر کرد. از آن پس مرز شهر فقط روي کاغذ بود و کيست که نداند عبور از نوشته هاي کاغذي صدبار راحت تر از گذشتن از خندق ناصري و برج و باروي شاه تهماسبي است.

در ميان پنج محله دارالخلافه، سنگلج بازنده اصلي بود، زيرا هسته اصلي اش ويران شد و جاي خود را به پارک شهر داد. در باقي مانده محله نيز باغ ها و باغچه ها رو به زوال رفتند و اعيان و اشراف به جاهاي خوش آب و هواتر کوچيدند.

دولت اعتبار خود را حفظ کرد و با پذيرايي از ساختمان هاي شکوهمند دولتي بر اين اعتبار افزود. محله بازار ديگر وجود خارجي نداشت و دو محله ديگر يعني عودلاجان و چالميدان نه چيزي بدست آوردند و نه چيزي از دست دادند.

با اين حال بي انصافي است که بخواهيم کارهاي ارزش افزاي اين دوره را ناديده بگيريم. ديگر شکوه معماري به کاخ ها و بناهاي درباري محدود نمي شد و در ساختمان هايي با ساختاري مدرن و سيمايي باستانگرايانه جلوه مي کرد: موزه ايران باستان، کاخ دادگستري، کاخ شهرباني، ساختمان بانک ملي و ...

گذرهاي پيچ در پيچ جاي خود را به خيابان هاي عريض مهندسي ساز دادند و جاده اي که به طول ۱۸ کيلومتر جنوبي ترين نقطه تهران را به قلب شميران وصل مي کرد، با ۶۰ هزار چنار دو سويش مي رفت تا براي هميشه زيباترين و خاطره انگيزترين خيابان شهر شود: جاده مخصوص پهلوي يا خيابان ولي عصر کنوني.

خيابان پهلوي ، سال 1315 – (خيابان ولي عصر)  و هم‌اکنون
 

 نویسنده آرام

روی ادامه مطلب کلیک کنید

نویسنده ارام